🍃پسر امیر در مدرسه‌ای درس می‌خوانْد که درست کنار پادگان قرار داشت. راننده فرمانده می‌توانست او را ظهرها تا خانه ببرد، اما خود امیر اجازه نمی‌داد. پسرش چند ساعتی در همان پادگان می‌مانْد و عصر همراه پدر به خانه برمی‌گشت. حتی اجازه نداشت از غذای پادگان استفاده کند؛ چون به‌گفته فرمانده، غذا برای کارکنان بود، نه برای خانواده او.
در نهایت، با وساطت چند نفر از مسئولان و با قبول مسئولیتشان، اجازه دادند پسرش از غذای پادگان استفاده کند.
🍃روزی هنگام رفتن به خانه، پسر کیف مدرسه‌اش را در اتاق فراموش کرد. یکی از افسران کیف را دید و با عجله به پای ماشین رساند؛ اما امیر با احترام گفت: «این وظیفه شما نبود، لطفاً کیف را سر جایش بگذارید. پسرم باید خودش برگردد و آن را بردارد.»

🍃مادر امیر به‌شدت بیمار بود و دچار فراموشی شده بود. حالا علاوه بر آن چند روزی بود به کما رفته بود. اما خانواده‌اش به‌خاطر مسئولیت‌های کاری او، موضوع را پنهان کرده بودند. تا این‌که یک روز سرزده به قم رفت و ناچار ماجرا را فهمید.
🍃۱۳ رجب بود. بالای سر مادر چند دقیقه نشست و بعد برای زیارت حضرت معصومه رفت. هنگام خروج از حرم رو به همسرش گفت: «آنچه امروز از امیرالمؤمنین خواستم، اگر همین امروز به من ندهند، دیگر نمی‌خواهمش.» همان غروب، مادرش به هوش آمد و تا چند سال بعد که زنده بود، حتی یک‌بار هم نیاز به دارو پیدا نکرد.

🥀یاد شهید بی‌پیکر جنگ رمضان امیر سپهبد سید عبدالرحیم موسوی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، گرامی باد.
به قلم مهدی مهتدی